هرچندگاهی یک فنجان
درباره سایت
آخرین مطالب
- جزئیات تازه از دویدن بی انتها
- ماجرای دلتنگی برای آنهایی که دلم را شکسته اند
- از شمال برگشته ام در کانون توجه
- افشای جزئیات آه رِفیق
- جزئیات تازه از انبار گوجه فرنگی های کال
- روایت تازه از دانستن چقدر اهمیت دارد
- افشای جزئیات مثل همین الان
- دلتنگی؛ روایت کامل
- آنچه باید درباره از درون امنیت نداریم بدانید
- روایت تازه از فقط کافی است کمی معمولی نباشیم.
امکانات وب
دلتنگی درد است . دلتنگی درد بزرگی است .همین
توان.نوشتم ندارم.فعلا حداقل اینجا
چیزهایی هست . درد هایی هست . رنج هایی هست
برچسب: دلتنگی, نویسنده: مهدی موسویپور تاريخ: جمعه 31 شهريور 1396 ساعت: 16:49
بی پرده و بی کنایه می گویم دلم برای آنهایی که دلم را شکسته اند هم تنگ شده است . هنوز هم به این مسئله اعتقاد دارم که رفتار آدمها با ذات آدم ها فرق دارد .با همه ی کدورتی که از برخی آدم های اطرافم به دل گرفته ام به این باور دارم که لذت ارتباط را نباید به خاطر ترس از اصطکاک بین برخی روابط به کلی منکر شد .
کودک تر که بودم تابستان ها وقت تعطیلی مدرسه ها تفریح کمیابی داشتم مختص به خودم ، از زمین های اطراف خانه مان ( آن روزها که اطراف همه ی خانه ها کشاورزها بودند ، ابتدای تجاوز خانه ها به شالیزار ها و بیجار ها و گندمزارها ) دنبال بوته های گوجه فرنگی می گشتم ( آن روزها گوجه فرنگی را میان باقی کشت و زرع ها مثل پسته ی میان آجیل می می پاشیدند (آن روزها آجیل ها مثل امروز اینقدر فک و فراوان و بی مزه پ
آه رفیقِ چندین ساله ام
برچسبها: وبلاگ, عشق, متروک, مطرود
نجیب، عزیز،ساکت!
چقدر متروک مانده ایی
چقدر تنها مانده ایی
چه بر سرت آورده است روزگار
مرا ببخش
و منی که ...
برچسبها: وبلاگ, عشق, متروک, مطرود
برچسب: رِفیق, نویسنده: مهدی موسویپور تاريخ: جمعه 3 شهريور 1396 ساعت: 14:41
کودک تر که بودم تابستان ها وقت تعطیلی مدرسه ها تفریح کمیابی داشتم مختص به خودم ، از زمین های اطراف خانه مان ( آن روزها که اطراف همه ی خانه ها کشاورزها بودند ، ابتدای تجاوز خانه ها به شالیزار ها و بیجار ها و گندمزارها ) دنبال بوته های گوجه فرنگی می گشتم ( آن روزها گوجه فرنگی را میان باقی کشت و زرع ها مثل پسته ی میان آجیل می می پاشیدند (آن روزها آجیل ها مثل امروز اینقدر فک و فراوان و بی مزه پ
از حرف و نقل ها و وسوسه ها ی کمال گرایانه و والد مسلکانه ی بشر که بگذریم که قرار بوده است ما را در برابر اضطراب مزمن همیشه همراهمان محافظت کند که نکرده است ، براستی دانستن چه دردی از ما دوا می کند ؟ براستی دانستن هر چیزی چه دردی از آدمی دوا کرده است. یا قرار است دوا کند ؟ کلاهمان را قاضی کنیم واقعا اینکه آدم ها را به دانستن و فهمیدن دعوت می کنیم چه گلی یر سرشان می زند ؟واقعا دنیا با نظریات نیچه
صبح جمعه است . روی کاناپه ی قهوه ایی نرم و صبور کنار هال دراز کشیده ام و دارم به خودم فکر می کنم . به اینکه چند ماه است سفر نرفته ام اگر سفرهای کاری و ماموریت های اداری را کنار بگذاریم که خودشان تنش زا و باعث اغتشاش ذهن اند چند ماهی از اخرین مسافرتِ به قصد لذتی که رفته ام گذشتهاست .این دردناک است برای چون منی که دوماهی یک بار کوله پشتی ام را به قصد گوشه ایی از این زمین خدا هرچند نزدیک می بستم و ر